Het coronavirus houdt Nederland in zijn greep. Geen sport(clubs) meer, niet meer naar de concerten van je favoriete band en een bezoek aan je oma zit er nu ook even niet in. We kunnen er niet omheen!

Ik ben moe, en nu, in tijden van corona word ik er enorm door overvallen. Niet een beetje oververmoeid, maar echt kapot. Terwijl ik dit tik, branden de tranen achter mijn ogen. Ik word er emotioneel van om dit zo zwart op wit neer te zetten, waarom weet ik niet precies. Niet alleen doodmoe – en toch doorgaan – maar ook lichamelijk, mijn rug is een ramp! Mijn nek, mijn schouders, alles doet me pijn.

Gewoon doorgaan
Gewoon doorgegaan met de dingen die er van me verwacht werden. Of eigenlijk; die ik van mezelf verwacht. Omdat ik een perfectionist ben en toegeven dat je alle ballen niet meer omhoog kunt houden, voelt als falen. Het huis moet opgeruimd en schoon, de kleding gewassen, gezond eten op tafel, de beste moeder voor mijn kinderen zijn en een leuk mens voor iedereen. Dreig ik het allemaal niet te redden? Dan geen momentjes voor mezelf en wéér laat naar bed. Ik hoor mezelf tegen anderen zeggen dat het “goed” gaat. “Nee hoor, ik heb geen hulp nodig!”

Zware jaren
Ik heb het best lang zo volgehouden. Totdat ik vorige week dus ineens overvallen werd door die extreme oververmoeidheid en pijnklachten en ‘gewoon doorgaan’ moeilijk(er) gaat. De afgelopen jaren waren enorm zwaar. Met 2019 als ‘hoogtepunt’ mijn relatie ging over – de meiden zien hun vader amper – wat maakt dat er van mij meer gevraagd wordt en verloor ik een van mijn meest dierbare: papa. (+ 09-11-2019)

Mezelf tegenkomen
Ik ben schrijver en het gebeurd me dus regelmatig dat ik persoonlijk betrokken raak bij een verhaal, dat dingen mij raken en ik in tranen een artikel schrijf. Ik vind dit niet erg, want ik ben tenslotte ook maar mens. Maar nu, al die honderden doden, zo kort na het overlijden van mijn vader? Dat trek ik toch minder goed dan ik dacht. Alle emoties van andere, de sterfgevallen, mensen die – net als mijn vader – in coma terecht komen. Hoop, verdriet, ik lijk het allemaal op te zuigen als een spons.

Ik mis mijn vader enorm, meer dan ik uitspreek, en met mijn werk word ik, door corona – meer dan ooit – met de dood geconfronteerd. Het wordt echt tijd om mijn eigen grenzen beter te bewaken. Vaker “Nee!” leren zeggen en beter luisteren naar mijn lijf en geest.

Vraag: Zijn jullie ook extra moe? Nu er meer van je gevraagd wordt ?

Mijn vader en ik. Een mooie foto om te koesteren.