2020 is bijna op zijn einde. 2020 een jaar dat niemand ooit zal vergeten, een jaar waarmee we de geschiedenisboeken in gaan. Het jaar 2020 was een jaar waarin veel dingen anders liepen dan we gedacht of gehoopt hadden, maar ook een jaar met nieuwe mogelijkheden en kansen.

2020 begon voor mijn gezin en mij zoals andere jaren met ambitieuze plannen voor het nieuwe jaar!
Doelen op gebied van inkomen, het helpen schrijven, organiseren en meedenken bij de start van de eerste mineralenbeurs in de regio, doelen welke niet behaald zijn niet omdat de wilskracht er niet was, maar corona had andere plannen voor ons in petto.

Zomer 2020 – aan de Maas in Blerick. Hier zijn de kinderen en ik graag.

Detentie
Waar zal ik eens beginnen! Zoals bij iedereen begon ook mijn jaar bij januari de maand waarin de vader van mijn meiden, mijn ex-partner,  in detentie is gekomen voor 35 maanden. Een nieuw jaar, een nieuw begin, voor hem het uitzitten van zijn straf en voor mij een start van het definitief alleen vader en moeder zijn, definitief fulltime en alleen ‘de’ belangrijkste in het leven van mijn meiden. We zijn nu een jaar verder, als je me vraagt ‘heb ik dit goed gedaan?’ Dan is het antwoord vast ‘ja’ en toch ben ik er zelf niet tevreden over. Alleen zijn, alleen zorgen, corona, thuisscholing… het was een heftig jaar. Komend jaar ga ik dan ook dingen anders doen, zorgen voor minder belasting. Zorgen dat ik alleen nog maar energie steek in mensen en dingen die daadwerkelijk iets opleveren. Een ex in detentie, is zwaar en heeft me veel ‘gekost’ vooral het vertrouwen in mensen en verlies van vriendschappen. Misschien ga ik hier nog eens een blog aan wijden. Mocht je meer over mijn ex en detentie willen lezen dan kan dit in mijn eerdere blogs.

Verlies
Januari is ook de maand waarin mijn ‘kleine’ Oma herenigd werd met Opa. Tranen, maar veelal van ‘blijdschap’ blij dat ze zo lang bij ons mocht zijn en blij dat ze eindelijk haar rust mocht vinden.  

‘Als je ouder wordt en niet meer weet waar je bent, als je mensen ziet maar ze niet meer herkent. Als je toch blijft strijden om bij ons te leven, dan hopen wij dat je nu de rust is gegeven. ‘

* 11 april 1916 – 3 januari 2020.  Oma is 103 jaar oud worden.

Op bezoek bij Papa
Aangezien mijn ex in eerste instantie naar een tijdelijke locatie is gegaan, zijn de meiden en ik, hem pas eind februari in de gevangenis gaan opzoeken – op zijn huidige én vaste locatie – . Dit was de eerste en tevens de laatste keer. Eind februari kwam corona in ons land, de rest is geschiedenis, ook binnen de gevangenis gelden nog altijd strenge regels. Al tien maanden lang hebben ze ‘papa’ niet meer fysiek gezien, daarvoor was het ook al negen maanden geleden.  Het klinkt misschien gek, maar ergens is het een geluk dat ze zo jong zijn, anderzijds maak ik me zorgen, doe ik het goed? Handel ik goed? Moet ik nu wél gaan met één kind, achter plexiglas, of wachten we af?  Lina is net 3 jaar geworden ze heeft Papa ‘maar’ de eerste anderhalf jaar van haar leven echt gekend, ze spreekt dan ook niet uit dat ze hem mist. Liza-Maria zegt wel geregeld, ik mis papa, mist ze echt haar vader? Of mist ze een gezin? Mist ze die stabiele basis die ze wel een tijdje gekend heeft?  Zoals je kan lezen, ik heb komend jaar  (jaren) nog voldoende om over te bloggen.

Corona
Eind februari corona kwam, ik had meer dan fulltime werk, iedereen wilde alles volgen. Duizenden mensen bezochten de website. Maar aangezien ik de dood van mijn vader nog niet goed verwerkt had – en nog niet –  werd ik ook enorm geconfronteerd met de dood, schrijven over relatief gezonde mensen die ‘ineens’ ziek werden en binnen twee weken letterlijk dood gingen. Puur hierover bloggen maakt mij weer verdrietig, mensen in coma, hoop houden en vreselijk veel verdriet. Niks kunnen doen, afwachten, wachten op de dood en stiekem hopen op een wonder. Ik herkende het en voelde enorm mee, ik schreef over – voor mij – onbekende mensen maar zoog alles op als een spons.   Ik denk dat vrijwel iedereen iemand kent in zijn of haar omgeving, die met corona te kampen heeft gehad.

Liefde houdt niet op waar leven eindigt.

Heel veel sterkte aan iedereen die iemand aan (met) corona is verloren.

Eerste schooldag Liza-Maria
Eind maart waren er veel nieuwe corona maatregelen in Nederland, er werden veel strenge regels doorgevoerd.  Liza-Maria is op 1 april vier jaar geworden een klein feestje en niet mogen starten op school. Ouders mochten niet op een schoolplein komen en er was geen ‘oefendag’. Uiteindelijk waren haar oefendagen op woensdag 3 juni en vrijdag 5 juni, ruim twee maanden na haar vierde verjaardag, op 8 juni mocht ze eindelijk ‘voor het echt’ starten. Helaas door de eerste lockdown waarbij scholen weer moesten sluiten, was dit van korte duur.

Lockdown
Over de lockdown kan ik heel veel bloggen, maar net zoals de meeste mensen kregen we te maken met veel beperkingen, – ikzelf enorme – inkomsten derving, veel ‘moetjes’ en máár 24 uur in een dag. Ik ben mezelf tijdens de eerste lockdown behoorlijk tegengekomen, je wordt creatief. Ik kocht een bureau voor in de woonkamer. Samen met mijn beste vriend toverden we de kelder om tot een waar speelparadijs. Maar ook was het schakelen, fulltime werken, het huishouden, logopedie, thuisscholing. Teveel taken in te weinig uren. Het is eigenlijk onmogelijk om je fulltime in te zetten voor je werk, je kinderen te begeleiden, helpen met school(werk) aandacht te geven én het huishouden goed en optimaal blijven doen, niet te vergeten dat je ook elke avond een fatsoenlijke maaltijd op tafel wilt zetten. Ik durf best toe te geven, het was héél pittig!

In de pyjama aan de computer – Logopedie thuisles.

Lichamelijk klachten
Burn-out klachten liggen bij mij op de loer. Halverwege dit jaar werd ik lichamelijk weer steeds zieker en zat ik niet goed in mijn vel. Ik wil(de) alle ballen hooghouden. Een onmogelijke taak, alleen, tijdens corona. Het advies van de huisarts is dan ook het rustig aan te doen, beter te doseren en ontspanning te zoeken in bijvoorbeeld sport. Zelf denk ik dat het vooral te maken heeft met het ‘moeten’ leven, de afgelopen jaren stonden veelal in het teken van de detentie van mijn ex. Ik ging op auto-pilot door het leven en probeerde, juist om niet te vallen, verdriet en emoties zo min mogelijk toe te laten. Dit jaar kwam er ruimte, ruimte voor bezinning, ruimte voor besef en ook heel veel ruimte voor verdriet. Ik denk dat het vooral dat is, ik geef mezelf de ruimte, ruimte voor verwerking maar daardoor kom ik mezelf ook best geregeld tegen. Verdriet, boosheid, besef over ‘wat had kunnen zijn’ …

‘Verdriet toelaten is ook een vorm van sterk zijn’

Zomervakantie
Zoals vele zijn ook wij even op vakantie geweest, de kinderen en ik hebben een weekje mogen genieten in Lommel (Blauwe Meer – België ). Verder hebben we in de vakantie veel aan de Maas gezeten. Heerlijk, met een picknickmand, op een kleed aan het water. Klein geluk, zoals wij dat noemen.

Het uitstrooien van mijn vader
Op 15 augustus dit jaar hebben mijn gezin, moeder, broer/zus en ik ons pap uitgestrooid bij een mooie boom die mijn moeder met een broer van mijn vader heeft uitgezocht in ‘Putjesberg’ te Well. De boom staat in het bos voor mijn vader zijn ouderlijk huis. Ik heb over deze dag geblogd. Die blog vind je hier.

Een bril voor Lina
Mijn jongste dochter keek al geruime tijd scheel – Dit klinkt ongelukkig, maar ze is echt scheel – omdat we te maken hadden met de lockdown heb ik middels een WhatsApp foto een doorverwijzing vanuit het consultatiebureau voor het ziekenhuis gekregen. In oktober dit jaar zijn Lina en ik samen naar het ziekenhuis gegaan, daar bleek dat ze niet aan één maar aan beide ogen scheel is, óók bleek ze slechtziend. Inmiddels hebben we een tweetal mooie monturen voor haar aangeschaft. Komend jaar is er weer een controle dan zal ook blijken of het scheelzien minder wordt en ze mogelijk in de toekomst geopereerd zal worden. – Wordt vervolgd –

Liza-Maria ook een bril?
Ja! Je leest het goed. Deze week nog zijn we met Liza-Maria bij het consultatiebureau geweest. Ze gaat op advies van de school ergotherapie krijgen. Ik sta hier niet negatief tegenover maar ik wilde wel zeker weten dat haar ogen goed zijn. Iemand helpen maar ze blijkt echt minder te zien, is ook niet helpend. Op zo’n momenten ben ik blij dat ik zelf dingen doorzet, vertrouw op mijn gevoel en zelf aanpak. Want wat blijkt, ze scoorde daadwerkelijk te laag en in het nieuwe jaar zal ook zij een doorverwijzing krijgen voor de oogarts in het ziekenhuis. – Ik hou jullie op de hoogte!

2020 wat een jaar!
Ik vond 2020 een echt pittig jaar, een ex in detentie – en alle vooroordelen die het met zich meebrengt en dingen waar wij als gezin nog altijd tegen aanlopen – De kinderen alleen opvoeden, samen met Liza-Maria twee keer per week naar de logopedie, fulltime werken, corona en de bijbehorende lockdown. Ik ben mezelf echt tegen gekomen, de oneindige energie die ik dacht te hebben, blijkt ook eindigend. Wat ik geleerd heb; ik hoef niet perfect te zijn! Nou en… Ik ben niet de leukste vrouw, ik snauw soms tegen mijn kinderen en onderhouden van vriendschappen ook daarin ben ik niet perfect. Maar ik ben ik, en achter de deur, werk ik ‘kei’ hard aan mezelf en aan mijn gezin.

En als Lina s’ nachts wakker wordt. En ze komt dan samen met haar meiden – knuffelpoppen – Kiki en Kim onder de arm naar mijn slaapkamer toe, klimt in mijn bed en gaat stevig tegen mij aanliggen. Dan voel je de warmte én haar liefde voor mij. Op zo’n moment weet ik, ik doe het goed!

Een blog met mijn voornemens en doelen van 2021 gaat nog komen!

Ik wens je niets wat je in de winkel kan kopen ,
maar alles wat je stilletjes mag hopen.

Iedereen een heel mooi en gezond 2021.