Het plotselinge overlijden van mijn vader is voor mijn familie en mij een grote schok. Een gezonde man, goede partner en liefdevolle opa, zomaar uit het leven genomen. Zomaar…

Ik heb er voor gekozen, niet alles tot in detail te benoemen. Het maakt ook niks uit, pap is dood en komt nooit meer terug! Pap is inmiddels alweer ruim vijf maanden dood. Vijf maanden maar mijn moeder is nog elke ochtend wachtende op dat kopje koffie dat pap zal komen brengen. Nog altijd hopende maar beseffende dat ze deze vandaag niet zal krijgen en toch stilletjes blijven hopen dat hij morgen wel met dat kopje koffie bij haar bed staat. ” Goedemorgen schat, tot vanavond”.

De dood kun je geen plekje geven, de liefde wel!

Pap is zevenenvijftig jaar, in de bloei van zijn leven, de laatste werkdag van het drukke aardappelseizoen op het werk, het werk wat hij bijna dertig jaar heeft gedaan – bij Bongers zijn tweede familie – Vrijdag, 8 november 2019, zou Pap samen met ons mam naar Spanje op vakantie gaan.

Pap is wel op reis gegaan maar komt nooit meer terug.

Hartstilstand
Het is woensdagavond 6 november 2019, Pap is al de hele dag niet helemaal lekker en heeft wat spierpijn in zijn armen. Hij geeft aan dat hij naar huis gaat, even nog loopt hij de kantine in. Daar zakt hij in elkaar een chauffeur ziet pap vallen, laat dit meteen aan een collega weten en vlug gaan ze naar pap toe. De ambulance wordt gebeld.

Zeventien minuten
Bij een hartstilstand stopt het hart met kloppen en pompt het geen bloed meer rond door ernstige ritmestoornissen. De organen krijgen geen bloed, dus geen zuurstof meer. Ze hebben bij Bongers zeventien minuten lang gevochten voor pap zijn leven, maar de kans op overleven bij een hartstilstand is erg klein. Toen pap in het ziekenhuis aankwam hebben ze hem meteen geopereerd, vervolgens is hij in coma gebracht.

Hoop en verdriet
We hebben allemaal goede hoop. Ons pap is sterk! Altijd gezond geweest, ons pap wordt beter, pap en mam hebben nog zoveel plannen samen. Kom op pap! Blijf bij ons.

Dikke tranen rollen over mijn wangen, want we weten hoe dit afloopt. Hoe ons leven binnen vijftig uur van angst en hoop naar intens verdriet omslaat.

Coma
Het is vrijdag 8 november, einde van de ochtend, ze gaan pap wakker maken. Hij zou binnen een half uurtje moeten reageren. Maar pap reageert niet. Zijn ogen gaan open maar waar is pap? Een donkere kijk, een vreemde blik, dit is pap niet. Terwijl we hoop willen houden is het snel duidelijk ons pap gaat nooit meer terugkomen. Ze hebben de hele middag nog onderzoeken gedaan, scans, pijnprikkels stimuleren, maar niks. Helemaal niks…

Afscheid
We zijn die middag meermaals door de artsen bij elkaar geroepen. We moeten er ernstig rekening mee houden dat, wanneer er geen veranderingen gaan plaatsvinden, ze de machines gaan uitzetten. We moeten de familie bellen, laten weten dat iedereen die pap nog ‘in leven’ wil zien, langs moet komen. Nog even een hand een knuffel of een kus, een laatste groet.

Tranen zijn de woorden die over je wangen rollen.

Wachten op de dood
Vrijdagavond 22.00 uur, we zitten allemaal rond pap zijn bed, ze gaan alle machines uitzetten, pap zal overlijden. We wachten letterlijk op de dood. Uren luisteren we muziek, drinken we koffie, worden we zenuwachtig en foeteren we zelfs op elkaar. Pap is sterk, hij wil niet gaan, maar hij moet! Nog bijna drie en een half uur heeft pap geleefd zonder de hulp van de machines. Op zaterdagochtend rond 01.30 uur is hij rustig ingeslapen.

Het verleden loslaten
Vooral het feit dat pap zo plotseling overleed, kan ik nog altijd niet accepteren. Als je weet dat de dood komt kun je beetje bij beetje afscheid nemen. Het afscheid van pap was zo anders, zo plotseling. Ik ben geen makkelijk kind geweest, ik heb voor veel stress gezorgd bij mijn ouders. Mijn relatie met mijn laatste partner was ook zeker niet makkelijk voor mijn ouders. Wetende dat het niet mijn schuld is dat pap is overleden, had ik nog graag even sorry willen zeggen, sorry voor alles wat ik misschien wel had moeten doen, of juist had moeten laten? Nog even een goed gesprek, ‘Haje pap’ en een bewuste laatste kus.

Rouw verandert ons! Het gaat er niet om of de verandering ten goede of ten slechte is, het verandert ons gewoon.

Heb je naaste lief, zeg ik hou van jou. Pluk de dag, de morgen is ons nooit beloofd.

Het moeilijkste in ons leven, een zwarte bladzijde uit ons boek. Meer tijd werd jou niet gegeven. Lieve Pap. Het gaat je goed.

Pap, ik mis je zo!
Peter Jacobs * 15 augustus 1962 + 9 november 2019.