We leren van jongs af aan om mensen in hokjes te plaatsen. We leren verschillen tussen man en vrouw, oud en jong. En dat er mensen zijn met een andere huidskleur of religie.

Iedereen vormt zich continu een beeld van de andere mensen om zich heen. Een politieagent van de mensen die hij tegen komt op straat, een medewerker van de kinderopvang van de ouders van de kinderen op de groep, een juf van de kinderen in haar klas…

Deze meningen vinden plaats op basis van uiterlijke kenmerken, bijvoorbeeld de kleding die iemand draagt of dat iemand een tatoeage heeft. Hij draagt een baard, dus… Zij heeft een donkere huidskleur, dus… Zij draagt een hoofddoek, dus… Dat kind kan nooit stil zitten, dus ….. Die moeder is enorm dun, dus….

We doen het dus (on)bewust allemaal. Of we nou een witte huidskleur hebben, donker, of licht, we hebben allemaal onze vooroordelen naar elkaar. De hele dag door…

Hokjes denken
Sterker nog, we kunnen niet zonder het hokjesdenken. We plaatsen alles in hokjes zo ook ons voedsel in ontbijt, lunch, diner. Muziek verdelen we onder in pop, rock, klassiek. We kunnen niet functioneren zonder de wereld om ons heen te categoriseren. Dit doen we ook met mensen. Binnen een paar seconden hebben we een mening over iemand. Wat gebaseerd is op ons wereldbeeld opgedaan in onze jeugd, door de media, de omgeving waar we in opgroeien.

Wat vaak gebeurt is dat je een stereotype verbindt aan een oordeel, voordat je iemand echt hebt leren kennen. Je kunt het echter helemaal mis hebben met deze vooroordelen. Blijkt die moeder met een hoofddoek een jurist te zijn. Blijkt dat Marokkaanse jongetje in je klas heel goed te kunnen rekenen.

Omarm de verschillen en zoek naar de overeenkomsten tussen jou en de ander.

Vooroordelen
Het liefste zou ik alle vooroordelen met dit artikel in een klap van de tafel schuiven, maar zoals zojuist geschreven we zullen allemaal in hokjes blijven denken. Toch doe ik een poging.

Je was erg jong zwanger, je dochter was vast een ongelukje? Deze hoor ik nog altijd regelmatig. Toen ik jong was en als zogenoemde tienermoeder de hele wereld wilde laten zien hoe hard wij – mijn ex en ik – ons best deden, was deze opmerking vaak erg kwetsend. Mijn oudste was niet gepland – althans een paar jaar later – maar ze was een welkome verassing. Ze was geen ongelukje, ze was ons cadeautje! Ergens denk ik dat mijn dochter mijn redding was, want van rebelse puber veranderde ik binnen enkele maanden in een echte ‘moeder’.

Je was met 19 jaar al moeder dan heb je vast geen school afgemaakt? Soms wordt mij deze vraag gesteld en soms merk ik dit zelf op, omdat ik dan merk hoezeer iemand in ‘Jip en Janneke’ taal tegen mij praat. Er was eens iemand op het schoolplein, ze vertelde me een verhaal en vervolgens zei ze me ‘Snap je het, of moet ik het nog eens uitleggen’. Dit was overigens meteen de laatste keer dat ik deze vrouw gesproken heb.

Wat betreft mijn scholing, ik heb vier diploma’s. Mijn vader als groot voorbeeld, hij had vroeger op de LTS gezetten en ik wilde net als hem timmerman (vrouw) worden. Ik heb dan ook een VBO Bouwtechniek opleiding afgerond, daarna de opleiding MBO timmeren. Nadat mijn oudste is geboren heb ik nog een deeltijd opleiding Handel & Marketing en opleiding CBL Levensmiddelen gevolgd en afgerond.

Een alleenstaande moeder zit vast in de bijstand – Wat jij doet, de hele dag thuis, is dat werken? Oké, ik zal niet zeggen dat ik nooit krap bij kas zit, maar ik werk hard voor mijn geld en heb geen (aanvullende) bijstand.
Zoals de meeste weten ben ik schrijver van beroep – dit is een echte baan – ik werk gemiddeld 6 á 8 uur per dag, tevens in de weekenden. Ik ben zzp’er dus zonder werk geen inkomen. Gelukkig heb ik één grote opdrachtgever. Wat natuurlijk als keerzijde heeft, dat wanneer zij of ik de samenwerking opzeggen ik daarmee financieel in de knel kom.

Een alleenstaande moeder is niet alleen een soort bedrijf dat nooit ophoudt, ze krijgt ook nog al eens te maken met vooroordelen.

Je hebt kinderen van meerdere vaders, je bent vast ‘makkelijk’. Helaas is het zo dat er mensen zijn die denken dat ik makkelijk met iedereen seksuele contacten hebt. Ik hebt tenslotte kinderen van meerdere vaders, dan zal ik ook wel rond …. Het klopt dat ik kinderen heb van meerdere vaders, maar met alle vaders heb ik een relatie van meerdere jaren gehad. Was het slim, had ik dingen anders moeten doen? Vast wel, ik heb dan ook wel eens spijt van keuzes. Maar ik heb nooit spijt van mijn kinderen!

Je valt op oudere mannen, had je geen vaderfiguur? Deze hoor ik regelmatig. Ook de vraag ‘waren je ouders vroeg gescheiden’. Mijn ouders waren, op een maand na, 36 jaar getrouwd. Ze waren elkaars eerste grote liefde, kregen verkering, trouwden vroeg en kregen mij ook vroeg. Hun huwelijk en samenzijn was precies zoals ik mezelf dit als jong meisje ook voorstelde. Mijn vader is in november 2019 plotseling overleden. Waarom ik dus wél op oudere mannen val, weet ik eigenlijk niet, dit is altijd zo geweest. Mannen blijven toch ook langer kind? – Of is dit nu een vooroordeel?

Hebben jullie ook last van vooroordelen of oordelen jullie soms ook te snel?