Ik schreef eerder deze week al twee blogs: Een ex in detentie – Belemmeringen en Een ex in detentie – Hoger beroep. Vandaag het derde deel: Cassatie.

Voordat ik een heel stuk ga schrijven over zijn cassatie en de laatste periode van onze relatie is het wellicht handig te omschrijven wat een cassatie is.

Wat is cassatie
In Nederland kan men bij de Hoge Raad in cassatie gaan tegen een beslissing van het gerechtshof (Hof) en tegen een beslissing van de rechtbank .

De Hoge Raad kijkt slechts of de wet en de overige rechtsregels door de betreffende rechter goed zijn toegepast en of de uitspraak voldoende is gemotiveerd, wat wil zeggen: dat voldoende tot uitdrukking is gebracht hoe de rechter tot zijn oordeel is gekomen. De Hoge Raad kijkt dus niet meer inhoudelijk naar de zaak in die zin dat hij de feiten vaststelt. Veel cassatiezaken gaan over de toepassing van wettelijke begrippen, zoals wat bijvoorbeeld onder het begrip ‘geluidsdrager’ valt. © Wikipedia.

Waarom in cassatie
M. was het niet eens met zijn uitspraak in hoger beroep, welke aanzienlijk hoger uit was gevallen dan de straf in eerste aanleg. Omdat er volgens de advocaat van M. en M. vormfouten waren gemaakt, wilde hij in cassatie. Zo wilde ze dat er een 1/3e strafvermindering zou worden toegepast, zoals in eerste aanleg. Door de voorwaardelijke straf in hoger beroep, was dit niet van toepassing. Veertig maanden in hoger beroep, met de toepassing van 1/3e strafvermindering zou netto zevenentwintig maanden betekenen. Zou je dit toepassen op vijfendertig maanden, dan zou hij netto vierentwintig maanden krijgen.

Ik wilde hem begrijpen, snappen waarom, maar ik kon niet meer.


Hij wist dat hij minder op mijn steun zou kunnen gaan rekenen. Ik woonde intussen al langere tijd alleen, de kinderen zagen M. alleen maar via videobellen of wanneer we vooraf ‘toestemming’ hadden en M. en ik spraken af als de kinderen op de opvang zaten om zo toch eens een face-to-face gesprek aan te kunnen gaan.

Geen vechtlust meer
In september 2018 hebben M. en zijn advocaat de cassatie doorgezet een nieuw proces met een gemiddelde wachttijd van veertien maanden. Het altijd moeten verantwoorden aan instanties, het moeten vragen of hij de kinderen mocht zien, de spanningen die het met zich mee bracht, ik kon echt niet meer. Ergens was het voor mij klaar op het moment dat hij besloot de cassatie door te zetten. Hij wist dat ik niet meer kon, maar hij vond dat hij er alles aan moest doen om strafvermindering te kunnen krijgen. Onze relatie was al ruim een jaar niet meer echt een ‘ons’ of een samen te noemen. We zagen elkaar steeds minder en ik liep zelf helemaal vast.

Nieuwe aanklacht
Terwijl M. wachtende was op zijn cassatie, kwam er in april 2019 een nieuwe aanklacht tegen M. Ik wist al langer ‘dit wil ik niet meer, ik kan niet meer’ maar pas nadat deze nieuwe aanklacht op tafel lag, heb ik M. verzocht te gaan.

Het was de druppel, de laatste van vele die ik al had genegeerd.

We hebben die maand nog wel een paar keer met elkaar gesproken, maar het was echt op. In mei 2019 zijn we uit elkaar gegaan.

Burn-out
Zelf werd ik ziek, niet gewoon ziek, maar psychisch trok ik het niet meer, ik had – soms nog – alle symptomen van de zogenoemde burn-out. Ik had veelvuldig last van een verkeerde ademhaling, druk op de borst en soms werd ik bang om te gaan slapen, niet wetende of ik wakker zou worden. En als ik wel sliep, waren het de nachtmerries die me wakker hielden. Ik heb op een gegeven moment zelfs in het ziekenhuis gezetten omdat de huisarts wilde uitsluiten of ik niet toch een (lichte) hartaanval had gehad. Mijn huisarts heeft me niks voorgeschreven, ik moe(s)t dit ‘voelen’. Mijn lichaam zegt wanneer het teveel is en ik moe(s)t leren luisteren.

Afwijzing cassatie
In november 2019 – net nadat mijn grootse held het leven verliet – kwam de uitslag van zijn cassatie. Afgewezen, M. zou dus toch netto vijfendertig maanden in detentie terecht komen. Snel werd duidelijk dat hij vanwege de duur van detentie kans had opgepakt te worden, je komt dan op de zogenoemde ‘gezocht lijst’ van de politie. Daarom was het advies een zelfmelder te worden. Op 2 januari 2020 is M. opgepakt.