Het is eigenlijk best gek, ruim tien maanden na de relatiebreuk met M. is hij nog altijd de gene die mij belemmerd in mijn toekomst. Hoe kan iemand zo’n stempel op een ander zijn leven drukken? Waarom is M. wél weg, maar alle belemmeringen nog niet en hoe lang gaat dat duren?

Nooit alleen, en mijn meiden nooit eens een dagje bij hun vader.

Ik leer een leuke man kennen maar nog voordat ik daadwerkelijk eens koffie ga drinken, komt de vraag: ‘waarom ben jij nooit alleen’. Omdat ik liever iemand persoonlijk vertel dat de vader van mijn meiden ‘hotel van de staat’ geniet, zet ik het gesprek niet door of draai ik er omheen. Wat ook maakt dat ik ‘ineens’ niet meer eerlijk en oprecht lijk. Het welbekende onderbuik gevoel, alleen geef ik dat aan de ander.  

Maar hoe vertel je iemand dat je een relatie had met een man, die nu in detentie zit?

Vooroordelen
Als iemand met mij in gesprek gaat, komen er al snel vragen ‘hoeveel kinderen heb je’ en men is hedendaags ook niet te beroerd om naar het aantal vaders te vragen. Een mooi (dating)profiel, goed opgeleid een goede baan, maar óók 5 kinderen, 3 vaders en regelmatig een bezoekje aan de Penitentiaire Inrichting. Als ik een ex-partner in detentie heb, denkt men ook van alles over mij. Want welke rol speelde ik in het geheel. Waren wij ook partners in crime? Ben ik iemand die zich ophoudt met mensen uit de onderwereld? Zijn meer van mijn vriendschappen mensen met een strafblad?

Veel vragen die het bij een ander oproept. Vragen die doorgaans geeneens aan mij gesteld worden, simpelweg omdat men het contact al verbreekt voordat ik een eerlijke kans krijg.

‘Ik moet je wat vertellen’
M. en ik zijn in 2015 samengekomen. Ik heb geen moment aan zijn eerlijkheid en liefde voor mij getwijfeld. –  Het geen wat ik nu wel meteen aan iemand vraag;  Het je een strafblad? –  Bij M. stelde ik geen vragen, mijn gevoel zat goed. Iedereen zag dat ik gelukkig was, ik bloeide op, we spraken over het krijgen van kinderen en ik droomde over trouwen. Alles ging over rozen er zou een mooie toekomst voor ons liggen.

In april 2016, nadat we samen een kindje hadden gekregen, werd M. gestalkt. Een jaloerse ex, vertelde hij. Voor mij was dat aannemelijk. Vaderdag 2016 waren M., de kinderen en ik bij zijn moeder, het stalken was nog altijd niet minder en M. brak ‘Ik moet je wat vertellen’.

M. bleek in april 2015 te zijn veroordeeld en terwijl hij wachtende was op een hoger beroep, was hij met mij een relatie begonnen en hadden we intussen een kindje samen.

M. gaf aan onschuldig te zijn, ik zat op een roze wolk en wilde echt in zijn onschuld geloven. Terugkijkend waren dit misschien wel alarmbellen, had ik moeten rennen?

Verdriet
Ik ben verdrietig, waarom heb ik na jaren van ellende nu nog altijd geen ‘kans’ op een goede relatie?

Ik ben boos, boos op wat had kunnen zijn….

De volgende blog, passende bij deze blog is: Een ex in detentie – hoger beroep.